Kaczka pijąca wodę ze szklanki składa się z dwóch kulistych
baniek połączonych ze sobą rurką, która zaczyna się w karku kukiełki
i przechodzi aż do wnętrza drugiej bańki. W ten sposób zbudowany
korpus może obracać się w osi poziomej, która znajduje się w połowie
odległości między bańkami. Dolna bańka zawiera bardzo lotną ciecz o
prężności par silnie zależnej od temperatury, górna zaś jest
owinięta filcem łatwo absorbującym wodę.
Gdy głowa kaczki jest sucha, cała kolorowa ciecz pozostaje w dolnej
bańce. W tym przypadku środek masy systemu znajduje się poniżej osi
obrotu. W rezultacie, plecy kaczki utrzymują się w równowadze w pozycji
pionowej.
Jeśli zmoczy się głowę kaczki, można zaobserwować wzrost poziomu
kolorowej cieczy w jej karku. Jest to spowodowane obniżeniem temperatury
w wyniku parowania, a co za tym idzie także ciśnienia w głowie kaczki. W
wyniku podniesienia się poziomu cieczy, środek masy kaczki podnosi się
aż przekroczy poziom osi obrotu. W tej chwili moment siły spowodowany
wzrostem masy karku powoduje nachylenie kaczki do dołu.
Ostatecznie, kiedy dziób uderza o szkło, rurka jest tak nachylona, że
ciecz nie dopływa już do niej z dolnej bańki. W konsekwencji ciecz
szybko opada i kaczka powraca do pozycji pionowej.